3 lessen uit de film Whiplash die je carrière goed zullen doen

Af en toe loopt er een film in de zalen die een verhaal vertelt waarmee je gemakkelijk parallellen kan trekken naar het beroepsleven. Momenteel is dat het geval met Whiplash, die film die het verhaal vertelt van de ambitieuze drummer Andrew.

3 lessen uit de film Whiplash die je carrière goed zullen doen

Je krijgt niets cadeau
Op de academie beseft Andrew al snel dat het leven geen wandelingetje in het park is. Als hij zijn ambities wil waarmaken om carrière te maken als drummer en dus sterker professioneel uit de hoek wil komen dan zijn vader die een mislukte schrijver was, zal hij uit zijn pijp moeten komen: niet alleen omdat andere drummers beter zijn, maar ook omdat concurrenten niet bepaald staan te springen om hem iets te gunnen. Ook op de arbeidsmarkt wordt dat in toenemende mate het geval: je moet permanent strijd voeren om je te onderscheiden van concurrenten die ook op een bepaalde job azen. Hoe? Door vrijwilligerswerk te doen, door bij te studeren, door je op en positieve manier te profileren op de sociale media. Kortom, je zal in de toekomst haast even obsessief met je carrière moeten bezig zijn als Andrew met zijn drums.

Laat het hoofd niet hangen
Terry Fletcher, een jazzdirigent met een haast mythische status, wil Andrew misschien opnemen in zijn band. Dat lijkt goed nieuws voor Andrew, maar die moet algauw ondervinden dat Fletcher niet echt de bemoedigende vaderfiguur is waarvoor hij eerst lijkt door te gaan. De oefeningen die hij zijn leerling oplegt zijn op zijn zachtst gezegd niet van de poes, en bovendien is ook het bemoedigende schouderklopje waar iedereen behoefte aan heeft ver te zoeken: want Fletcher is een enorme driftkikker die absolute perfectie verlangt. Je zou voor minder alle moed verliezen, maar toch besluit Andrew om alles op alles te zetten. Ook jij kan het gevoel hebben dat je tegenslag na tegenslag moet verwerken. Dat je dan toch het hoofd niet mag laten hangen is voor een buitenstaander misschien makkelijk gezegd, maar toch is dat inderdaad wat je voor ogen moet houden: de aanhouder wint. Het is ook al eerder bewezen in de sport: velen zijn maar uitgegroeid tot absolute toppers omdat ze zich absoluut wilden bewijzen ten opzichte van vaak kritische ouders of familieleden.

Neem de tijd om te relativeren
Weten dat je een bijzonder harde strijd moet leveren, dat niets vanzelf komt en dat je armen nooit mag laten zakken, is één zaak. Je moet tegelijk ook opletten dat je jezelf niet voorbij holt. Deze film toont aan de hand van het gedrag van Fletcher ook aan dat er grenzen zijn die je best niet overschrijdt. Het is altijd belangrijk om de zaken ook nog even te relativeren en in het juiste perspectief te plaatsen.

Maandag 13 April 2015 om 14:29

Geert Degrande