Als eerste aankomen en langst blijven om promotie te maken?

Als je nog altijd denkt dat carrière en promotie enkel weggelegd zijn voor uitslovers en workaholics is het dringend tijd om van mening te veranderen.
 

Als eerste aankomen en langst blijven om promotie te maken?

Oude denkpatronen

De manier waarop we werken en waarop we tegen werken aankijken, is snel aan het veranderen. Dat blijkt alvast uit de constante informatiestroom die ons dagelijks overspoelt. Maar tegelijk zitten nog heel veel mensen vast in oude denkpatronen. Ze gaan ervan uit dat ze maar carrière kunnen maken als ze als eerste op het werk aankomen, altijd als laatste vertrekken en tegen om het even welke opdracht altijd ja zeggen. Net nu wordt echter steeds duidelijker dat een dergelijke houding voor iedereen veel meer kwaad doet dan goed! Want die houding zal wel niet de enige reden zijn voor het toenemende aantal burn-outs, maar ze zal er toch een grote rol in spelen. 

 

Campagne

Begin november lanceerde minister van Werk Monica De Coninck een campagne om burn-out te voorkomen met als baseline “Zo duidelijk zijn de signalen nooit”. De campagne (zie ook www.voeljegoedophetwerk.be) richt zich vooral op de ondernemingen en moet er voor zorgen dat werkgevers, HR-verantwoordelijken en vakbondsvertegenwoordigers sneller symptomen van burn-out kunnen herkennen. Dat deze campagne er net nu komt, is niet toevallig: de HR-organisatie Seecurex maakte eind oktober de resultaten bekend van een onderzoek waaruit bleek dat het langdurige ziekteverzuim in ons land nog nooit zo hoog was. En dat is zeker niet alleen het gevolg van geknoei met ziektebriefjes. 

 

Noodkreten

Eerder was er al de noodkreet van Saskia Van Uffelen, de CEO van Bull, die in een open brief haar collega-werkgevers opriep om niet nog meer van de werkgevers te vragen. En ook journaliste Lotte Debrouwere schreef in een opgemerkt stuk over haar eigen burn-out: “Toen, plots en ineens, keek ik in het rond en ging het licht uit. Is dit nu later? Ik ben tweeëndertig, heb een lief, werk keihard en sta naast een bubbelbad. Dit is het dus. Mijn hoofd tolde en ik ben naar buiten gewandeld. Traag. Verdoofd. Ik kwam thuis en kon niets meer. Zat te staren naar een kopje koude koffie. Met daarop ‘Good morning’. Het was geen goeiemorgen. Het was nacht in mijn hoofd. De burn-out was een feit.” 

 

Leven voor het werk alleen?

Veel rekruteerders laten de jongste tijd weten dat een goed evenwicht tussen werk en privé voor de jonge generatie belangrijker lijkt dan geld en carrière. Dat komt ongetwijfeld omdat jonge werknemers net als Lotte Debrouwere al zichzelf zijn tegengekomen omdat ze altijd het allerbeste wilden, omdat ze beter wilden zijn dan de collega’s, omdat ze de baas niet wilden teleurstellen. Maar leven voor en op het werk, niet naar huis durven gaan voor zeven uur ’s avonds heeft onvermijdelijk zijn weerslag. En dat zien werkgevers ook steeds beter in. Dat promotie enkel weggelegd is voor wie - om het oneerbiedig te zeggen - slaaf is van zijn werk, is echt niet meer van deze tijd. Het is niet omdat je ambitieus bent dat je jezelf moet overschatten. Medewerkers die op een beredeneerde wijze durven aangeven dat ze betere resultaten zullen halen als ze ook af en toe tijd mogen nemen voor zichzelf, zullen verder komen dan workaholics. Dat zal de komende jaren steeds duidelijker worden. 

Dinsdag 19 November 2013 om 11:4

Geert Degrande