Hoe groot (of klein) is jouw recht op privacy op het werk?

Iedereen heeft recht op privacy, zo klinkt het doorgaans. Maar hoe zit dat op je werk? Blijft jouw recht op privacy ook daar onder alle omstandigheden intact?

Hoe groot (of klein) is jouw recht op privacy op het werk?

Zwart op wit

Eerst en vooral: waneer het op je recht op privacy op de werkplek aankomt dan staat of valt alles met het arbeidsreglement. Staan er specifieke dingen in rond jouw recht op privacy en wat op dat vlak zoal kan en niet kan, dan is er een duidelijke overeenkomst tussen jou en je baas. Je kan met andere woorden dus heel wat gedonder voorkomen wanneer je voorafgaand alle privacy gerelateerde items in het arbeidsreglement doorleest alvorens je je contract bij een nieuwe werkgever ondertekent. Het probleem zit hem echter vaak in het feit dat de meeste mensen dat arbeidsreglement nooit lezen of soms zelfs nooit onder ogen krijgen. Bij heel wat bedrijven verwijst het arbeidscontract immers enkel via een clausule naar dat arbeidsreglement en meldt terloops dat wanneer je je arbeidscontract ondertekent je je daarmee gelijk ook akkoord verklaart met het arbeidsreglement.

 

Aanbevelingen

Mogelijk kan je je ook beroepen op de aanbevelingen van de privacycommissie bij geschillen op het werk. Maar goed, het gaat hier louter om aanbevelingen en dus geen bindende regels. Bovendien heeft de privacycommissie het in haar aanbevelingen enkel over de controle door de werkgever van het e-mail- en internetverkeer van de werknemer. Die aanbevelingen spreken bovendien niet in jouw voordeel. Ze stellen immers dat zowel het professionele mailverkeer als het gebruik van privé-mails op de werkplek kan gecontroleerd worden. Heeft je baas lucht van het feit dat je heel de dag op sociale netwerken spendeert (door bijvoorbeeld de logbestanden op de server van het bedrijf te monitoren) in plaats van je todo lijstje af te werken en het bedrijf daardoor schade lijdt, dan kan je je niet beroepen op je recht op privacy om de zaak in jouw voordeel te laten kantelen.

 

Niet op elk moment

Heel wat werknemers leven dus onterecht met het idee dat hun privacy op het werk onder alle omstandigheden is gegarandeerd. Ze beroepen zich daarbij doorgaans op het communicatiegeheim (cfr. bijvoorbeeld de wet op elektronische communicatie van 2005 of de Europese regelgeving op dat vlak). De arbeidswetgeving voorziet echter dat je werkgever steeds controle mag uitoefenen op het elektronische verkeer op het werk. Nuance, indien hij dat doet met zulks ook vermeld staan in het arbeidsreglement of een collectieve arbeidsovereenkomst. Alle betrokken partijen moeten daarbij op de hoogte zijn van de methode en doelstellingen van mogelijke controles. Over die collectieve arbeidsovereenkomst gesproken: die stelt duidelijk dat een werkgever niet zomaar op elk moment een mailbox mag uitkiezen en er vervolgens naar hartelust in snuisteren. Alles moet kaderen in concrete aanwijzingen van misbruik van e-mail of internet op het werk, illegaal downloadgedrag of elke andere activiteit waardoor het bedrijf schade kan lijden.

 

Drie voorwaarden

Samengevat zijn er drie voorwaarden die de bescherming van de privacy op het werk moeten garanderen. Een eerste voorwaarde is het finaliteitsprincipe. Dat zegt dat het doel van de controle op voorhand duidelijk moet gemaakt worden: bijvoorbeeld de veiligheid van de computersystemen garanderen. Vervolgens is er het zogenaamde proportionaliteitsprincipe: controles moeten zich beperken tot het strikt noodzakelijke. Het is voor de werkgever dus onmogelijk om zomaar al het e-mail of internetverkeer uit te vlooien. Tot slot is er het transparantiebeginsel: alle betrokken partijen moeten op de hoogte zijn van de methode en doelstellingen van de controle. 

Dinsdag 28 Januari 2014 om 11:6

Pascal Dewulf