Atypische loopbanen (4): Emilyne Druine - “Ik doe nu wat ik echt wil doen”

Je hebt een diploma op zak en wordt geacht om op zoek te gaan naar een job in lijn met je studies. Toch zijn er starters die al vrij snel een volledige carrièreswitch doen. Diploma in de kast en hun hart achterna.  Zo ook Emilyne Druine, die een eigen slagerij heeft in Menen.

Atypische loopbanen (4): Emilyne Druine - “Ik doe nu wat ik echt wil doen”

Met een diploma rechten op zak en overtuigd om de beste advocaat van Vlaanderen te worden, stootte Emilyne al snel op een grote ontgoocheling. Advocatuur was toch niet haar ding. Een eigen slagerij daarentegen, was haar grote droom. En deze kon ze samen met haar vader verwezenlijken. “Van de advocatuur word je niet gelukkig, hé. Integendeel. Nu doe ik wat ik echt wil doen. Ik ben zo gelukkig in mijn job”, vertelt de 31-jarige vrouw enthousiast.

 

Emilyne Druine was jong en wilde wat. Ze studeerde rechten aan de Universiteit Gent, beleefde schitterende jaren op kot en had als doel de beste advocaat van Vlaanderen te worden. Maar het liep even anders. Nu, 6 jaar nadat ze haar diploma als jurist in ontvangst mocht nemen, ontmoeten we haar in haar eigen slagerij in Menen. “Na één dag baliestage wist ik al dat de advocatuur niets voor mij was en na vier dagen hield ik het voor bekeken”, legt de gedreven jonge vrouw uit. Thuis het nieuws over brengen, was voor haar andere koek. “Dus koos ik een moment uit dat we zo’n dertig mensen over de vloer hadden voor een tuinfeest”, lacht ze. “Ik vreesde dat mijn vader me zou lynchen. Ik stapte de tuin in en zei al wenend dat ik een job in de advocatuur echt niet meer zag zitten. Het was op slag muisstil”, gaat ze verder.
 

De stap naar een eigen slagerij

Emilyne deed drie dagen van haar stage in burger- en familierecht. “Daar kun je toch niet vrolijk van worden: scheidingen, miserie met kinderen, burenruzies… Ik was zo ontgoocheld en wist dat ik na enkele weken een burn-out zou hebben als ik er niet snel mee stopte”, vertelt ze. De vader van Emilyne was vliegende slager en Emilyne was vroeger – om wat zakgeld te verdienen – nu en dan mee geweest met hem. Ze stelde haar vader voor samen een slagerij te kopen. Eind 2011 kochten ze een voormalige beenhouwerij en in april 2012 openden ze de deuren van hun eigen zaak.

 

Eraan getwijfeld of ze de juiste beslissing heeft genomen, heeft Emilyne nooit. Ze was overtuigd dat het op vlak van de stiel wel goedkwam, maar had vooral heel wat stress voor het aantrekken van cliënteel. “Mijn papa is een zeer goede stielman en ik ben zelf zeer leergierig. Ik heb ook een opleiding beenhouwer gevolgd in avondonderwijs, dus wist ik dat dit wel goed kwam. Maar of we voldoende cliënteel zouden kunnen opbouwen, was toch wel een onzekere factor waarvan ik vaak wakker lag. Zelfs nu nog ben ik na een verlofperiode zeer opgelucht als ik de vaste klanten zie terugkomen”, gaat ze verder.

 

“Mooie ambacht”

Volgens Emilyne is het beroep van slager een prachtig beroep. “Slager is een zeer mooie ambacht. Mijn voorkeur gaat uit naar het uitbenen, dat doe ik enorm graag. En het contact met de klanten vind ik ook zeer tof. Daarnaast ben ik ook wat kok, want we bieden ook steeds meer traiteurmaaltijden aan”, vertelt ze. De jonge vrouw weet dat ze nu heel wat minder verdient dan ze zou verdienen aan de balie. “Maar het feit dat ik weet wat ik eet en wat ik aan mijn kinderen geef van vlees, dat vind ik ook in geen prijs uit te drukken. Bovendien kan ik mijn kinderen ook eens meenemen naar de zaak als ze geen school hebben of kan ik snel naar school als er iets scheelt met hen. Dat vind ik ook van onschatbare waarde.

 

Gelukkig is er WhatsApp

De slagerij is ook op zaterdag en zondagvoormiddag geopend. Of dit haar sociale contacten niet enorm beïnvloedt? “Valt allemaal wel mee. Er is ook WhatsApp, hé. De beste uitvinding ooit. Zo heb ik met mijn beste vriendinnen een whatsappgroepje en ben ik eigenlijk van alles op de hoogte.”

Emilyne is een bezige bij die momenteel ook een lerarenopleiding volgt. “Ik zou niet willen dat mijn hoofd ooit stilstaat”, lacht ze. “Misschien wil ik ooit nog wel eens voor een klas staan of in het onderwijs ergens vrijwilligerswerk gaan doen. Of misschien doe ik ooit wel mee aan het examen magistratuur. We zien wel”, besluit ze.

Donderdag 30 Mei 2019 om 13:30

Mieke Vercruijsse/foto Luc Gordts

// //
// // //
// // // //